Evenwicht vinden.

De komende weken staan voor mij voor evenwicht vinden. Evenwicht in mijn eigen hormonen, maar ook in trainingen, werk en studie. Mijn grenzen moeten opnieuw worden bepaald en ik moet kijken hoeveel ik aan kan. Maar soms, soms moet je ook gewoon van jezelf af kunnen reageren, je laten gaan, genieten en vechten voor je dromen. Dat is wat ik vandaag heb gedaan. Naar 5 dagen thuis zitten (vandaag is 5e dag) en eigenlijk alleen maar kunnen slapen, was ik er klaar mee en tijd om mijn racefiets te pakken.  (meer…)

9jaar misdiagnose.

Goed de titel klinkt direct ontzettend zwaar, maar op zich valt het mee. Is het kut? Dat wel. Ik kan mij niet anders herinneren dan dat ik stevig ben geweest, moeite had met eten. Als in evenwicht er in vinden, maar wat ik mij het meest herinner is het moe zijn. Al jaren ben ik bezig met  te achterhalen waarom ik nu zo moe ben, waarom ik niet afval en waarom ik sommige dingen gewoon lichamelijk niet kan volhouden.  (meer…)

It’s a rollercoaster

enhanced-buzz-4511-1251150435-19Bloggen ging nog niet zo goed als verwacht, maar dit komt meer doordat ik alles weer tegelijk wil doen in plaats van even rustig de tijd te nemen voor iets.. Hallo adhd. Ja goede dag, vandaag doen we het dus even zoals het wel hoort. Ik ga het dit keer hebben over voeding, want dit is gewoon mijn grootste struikelpunt. Naast dat ik heel snel aankom ben ik ook iemand van de extremen.  (meer…)

Hello, it’s me..

Uren, dagen en weken heb ik naar een leeg tekstscherm gestaard. Ik wist niet wat ik jullie moest vertellen, hoe ik het aan jullie kon vertellen en daarom bleef het stil. Dit is natuurlijk niet heel erg eerlijk na mijn lezers, mijn volgers toe, maar toch kon ik het niet. Het voelde als klagen, als aanstellen, als opgeven als falen. Ik wilde het niet onder ogen komen en ik wilde het vooral helemaal niet zien.

Ontlopen, dat is wat ik deed. Het niet onder ogen komen, het niet durven zeggen en het vooral niet zetten op papier. Bang voor de reacties? Of gewoon bang voor mijn eigen teleurstelling, ik weet het niet. Maanden kwam er niks online.. Eind 2015 ergens kreeg ik een aanbod of iemand mijn site kon overnemen, mijn domeinnaam, want iemand wilde zo graag hem hebben. Dit zette mij aan het denken. Kan ik hier mee verder? Wil ik hier mee verder? Het is mijn kindje, mijn hartzeer, mijn motivatie en soms een stille vriend. Maar de waarheid onder ogen zien dat kon ik nog niet.

2016 brak aan, terwijl ik mijzelf had beloofd dat ik deze zomer een beter lichaam zou hebben, dat ik dit jaar in mijn ogen er beter uit zou zien. Ik zeg niet dat ik lelijk ben, dat ik dik ben of dat ik mijzelf niet accepteer, maar verbetering is in mijn ogen nodig. Verbetering maakt je sterker, en maakt je beter.

Waarom het schrijven stil bleef hoor ik je vragen? Ik had pijn, nee ik heb pijn. Elke dag voel ik mijn knie die uit de kom is geweest en vraag ik mijzelf af waarom? Elke dag voel ik de rugwervel die ontstoken is en denk ik niet nog een dag. Mijn gevoel in mijn linker been is nog steeds deels verdwenen, maar ik wil niet klagen. Ik wilde niet klagen en ik ga niet klagen hierna. Uitleggen dat is wel wat ik ga proberen. Er zijn mensen op deze wereld met veel meer pijn, betere excuses en veel ergere dingen, maar ik kon het niet meer. Elke dag dat gevoel, het sloopte mij, het ontnam mijn energie en mijn wil om te sporten. Als ik wel ging maakte ik er een potje van, ik durfde gewoon niet toe te geven dat ik niet op de juiste plek was, dat ik het niet meer kon.

Het gevoel dat ik jullie en mijzelf teleurstelde, dat het niet snel genoeg ging, dat ik geen voortgang had en de angst dat  ik alleen maar zou kunnen schrijven over de pijn.. Liet mij stoppen met schrijven, nadenken, nog verder nadenken.. Tot er eens soort schuld aan mijzelf begon te knagen. Ik miste het sporten, ik was weer 4 kg aangekomen (gelukkig niet meer!!) en wist dat ik langzaam en zeker weer op moest krabbelen. De afgelopen 2 maanden was ik met enige regelmaat in de sportschool te vinden (en ik ben nooit helemaal weggeweest) en begon weer een soort van ritme te vinden. Mijn eten ernaast is nog een puinhoop (als in niets of te veel), maar toch wil ik weer schrijven. Waarom? Omdat jullie recht hebben op een eerlijk verhaal, op de waarheid en zien dat niet alles in 1keer lukt.

Niemand is perfect en ook ik niet. Al ben ik een perfectionist heb ik besloten hier mij toch maar bij neer te leggen. Mij door jullie te laten motiveren en mij niet meer te laten terug slaan. Want.. Als ik lichter weeg, vaker mijn rug train en mijn beenspieren goed onderhoudt..Misschien begin ik 2017 dan wel pijn vrij.

Wat je nu de komende tijd kan verwachten? Maandag begin ik officieel met een 16 weken schema. De rest is al in week 3, maar ik heb mij besloten hier langer goed geestelijk en lichamelijk op voor te bereiden. Deze week heb ik een proef gedaan en ik ben ervan overtuigd dat ik het kan redden, met jullie hulp dan.  Elke dag schrijven wordt hem niet, aangezien ik niet zou weten waarover.. Maar een twee wekelijkse update (minimaal) om weer te beginnen gaat zeker goed komen. Hopelijk willen jullie nog steeds mijn gebazel, mijn vallen en op staan en mijn totaal niet perfecte ‘gym’ leventje nog steeds volgen. En als er iets is wat je echt wil lezen? Vraag het dan gewoon ;)

Liefs,

Carina.

Workout: Let’s run baby

11406601_948368075213337_6830850906729145331_o

 

Zie je mijn blije gezicht? Want ik ben echt ontzettend blij. Vandaag heb ik namelijk voor het eerst in dik 50 weken weer hardgelopen en tot nu toe nog geen pijn! Bijna twee weken terug kreeg ik van mijn fysiotherapeut al een schema, maar tot aan nu durfde ik het nog niet. De angst dat mijn knie het toch niet ging houden, de angst dat ik nog slomer zou zijn dan dat ik altijd al was. Benieuwd hoe het is gegaan? Lees vooral even verder.  (meer…)