Goed de titel klinkt direct ontzettend zwaar, maar op zich valt het mee. Is het kut? Dat wel. Ik kan mij niet anders herinneren dan dat ik stevig ben geweest, moeite had met eten. Als in evenwicht er in vinden, maar wat ik mij het meest herinner is het moe zijn. Al jaren ben ik bezig met  te achterhalen waarom ik nu zo moe ben, waarom ik niet afval en waarom ik sommige dingen gewoon lichamelijk niet kan volhouden. 

Nu hoor ik je denken wat mijn dokter ook dacht: iedereen is wel eens moe. Moe is universeel en ‘bijna’ nooit een oorzaak voor te vinden. Toen ik 15 of 16 was heb ik al eens een echo gehad, die verkeerd is gemaakt. Ik kwam later bij de huisarts en die zei letterlijk: Ja eigenlijk hadden ze ook je schildklier mee moeten nemen zijn ze vergeten. Maar ach dat is toch niet belangrijk.. Ergens is dat altijd aan mij blijven plakken.

Tegen de tijd dat ik 17 werd kon ik staand in slaap vallen. Ja echt, dan sliep ik per nacht 13 uur, maar kon op school niet wakker blijven. Staand in de trein niet en ga zo maar door. Ze deden wat kleine bloedonderzoekjes, ze keken is verder. Vroegen of ik echt wel genoeg sliep want ja lag het niet gewoon aan mijzelf? Misschien moest ik eens gaan sporten of iets anders gaan doen. Dan zou het vast beter worden. Extra vitamines erin etc. en we gingen er weer tegenaan. Alleen werd het nooit beter.

Over de jaren ben ik meerdere keren geprikt voor mijn schildklier, al vonden artsen het onzin. Elke keer kreeg ik te horen, nee je uitslagen zijn goed etc. Was niks aan de hand was gewoon CVS en leer er maar mee leven. Inmiddels ben ik 25 en functioneerde ik door vermoeidheid steeds minder. Opstaan en naar de winkel lopen? Vergeet het maar. Weer ging ik op mijn dokters nek zitten dat ik een oplossing wilde, dat er beter onderzoek moest gebeuren. Toen kwam mijn vriend op het geniale idee om mijn bloeduitslagen is allemaal op te vragen en bij een andere arts te informeren. Wat bleek? Mijn waarden van mijn schildklier schommelde al jaren. Zaten steeds over de grens heen, niet veel, maar langzaam steeds meer.  Mijn TSH kwam op 0.15, een afwijking van 0.25. Het is niet veel maar een andere arts gaf aan dat met de klachten die ik inmiddels al 9 jaar heb, samen met schommelende waarden over de jaren heen, een aanwijzing hadden moeten zijn. En dat ik eigenlijk al aan de medicatie had gemoeten.

Weer opnieuw naar mijn huisarts dus, verhaal halen want ik was er klaar mee. Mijn eigen huisarts was op vakantie en ik sprak af met zijn vervanger om 6 weken later nog 1keer bloed te prikken zodat we nu meerderen met 6 weken tussenstop hadden. Dat ik zo koppig was om door te zetten hierin heeft mij echt geholpen. Waarom? Afgelopen donderdag werd ik gebeld, mijn TSH was 15?!?! (grenswaarde 0.4 – 4)  en ik moest dan ook direct maandag op spreekuur komen. En nu? Het blijkt dat mijn schildklier zoals nu lijkt nooit goed heeft gewerkt. Al die jaren niet. Ik had eerst lage afwijkingen die langzaam steeds erger werden. De waarde van 15 kan eigenlijk niet ‘zomaar’ worden bereikt. Mijn dokter gaf mijn een compliment voor mijn eeuwige koppigheid en ik ben aan de schildklierhormonen gezet.

Nu 3 dagen later? 3 dagen medicijnen. Heb ik weer de energie om op te staan, om de was te kunnen doen zonder dat ik daarna 20 minuten bij moet komen, te kunnen lopen zonder daarna half in te storten. Maar wat een grotere impact heeft? Ik heb 9 jaren toe moeten kijken. Natuurlijk ging ik wel eens uit, of deed ik leuke dingen. Maar het koste meer energie dan ik er vaak uit weg kreeg. Ik heb zoveel pogingen gedaan om af te vallen en dan keer op keer het idee te hebben dat ik het niet goed deed. Om schuldig te voelen om elke hap die ik at omdat ik bang was dat ik nog dikker zou worden. Over straat te lopen denken dat iedereen je veroordeeld, dat het aan jezelf ligt en misschien zelfs dat je zwak bent.  Om je dan te realiseren dat als ze 9 jaar geleden beter hadden gekeken: je gewoon had kunnen leven en echt jong te zijn.

Eindelijk weet ik dat ik niet gek word, dat ik wel alles heb gedaan wat ik kon en dat het niet altijd alleen maar aan mijzelf lag. Natuurlijk heb ik foute keuze gemaakt en heb ik ongezonde patronen. Nooit is alles op 1 bult te schuiven, maar ik weet nu wel dat ik aan een groot deel nooit veel heb kunnen doen. Dat ik altijd heb gevochten tegen een onzichtbare muur. En nu? Nu ga ik langzaam mijn energie vinden. Met de dokter opzoek naar een goede dosering medicijnen en langzaam, langzaam mijn leven terug krijgen. Weer sporten, alsnog weer opnieuw proberen af te vallenen en opzoek naar nieuwe motivatie. Of ik dit elke dag braaf hier terug laat komen? Dat weet ik nog niet, maar ik moest dit kwijt. Het drukte mij naar beneden. Jaren lang ben ik veroordeeld, beoordeeld en afgekraakt. Jaren ben ik uitgescholden, gekleineerd en onderuit gehaald. Ik geloofde hun woorden dat alles aan mijzelf lag. Dat ik gewoon stiekem at terwijl ik wist dat het niet zo was. Dat ik vast nooit iets gezonds naar binnen werkte en ga zo maar door.

Maar nu begin ik met een frisse start en ga ik zien waar ik komen ga.

1 Comment on 9jaar misdiagnose.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *