De komende weken staan voor mij voor evenwicht vinden. Evenwicht in mijn eigen hormonen, maar ook in trainingen, werk en studie. Mijn grenzen moeten opnieuw worden bepaald en ik moet kijken hoeveel ik aan kan. Maar soms, soms moet je ook gewoon van jezelf af kunnen reageren, je laten gaan, genieten en vechten voor je dromen. Dat is wat ik vandaag heb gedaan. Naar 5 dagen thuis zitten (vandaag is 5e dag) en eigenlijk alleen maar kunnen slapen, was ik er klaar mee en tijd om mijn racefiets te pakken. 

Wat ik allemaal heb geleerd van deze ‘ronde’?

  • Het is goed om iets los te laten, maar ook goed om al je frustratie er in te gooien. Mijn woede en onbegrip alles heb ik letterlijk gegeven. Gevolg? Ik was al sneller dan de vorige keer. Mijn energieniveau neemt langzaam weer toe.
  • Dat het niet uit maakt hoe snel je fietst, als je jezelf maar geeft. Ik versla nog steeds iedereen op de bank toch? ;) En kwam ook nog eens in de top 10 op Strava.
  • Je hoeft geen 40km te fietsen om te fietsen, kleine rondes kunnen net zo fijn zijn.
  • Dat die Strava app dus echt wel motiveert. Ik ben misschien niet de snelste maar laatste wil ik echt niet zijn.
  • Dat ik minder ‘bang’ moet zijn. Na mijn diagnose en ook daarvoor dat ik op de eerste hulp heb gelegen (kon in eens niet meer praten, alleen stotteren) is er een soort angst ingeslopen. Bang dat mijn lichaam het niet meer kan.
  • Dat zachte regen en fietsen een perfecte combinatie is.
  • Ik kan genieten van open vlaktes en zeker langs het water. Even afstappen om te ontspannen kan gewoon!
  • Dat ik fietsen ontzettend heb gemist. En dan fietsen omdat ik wil fietsen en niet omdat het eigelijk moet. Gewoon mijn eigen ronde, eigen tijden en eigen ding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *